από τον Αλεξάντερ Χασάνα
Περίληψη
Το κείμενο συζητά ισχυρισμούς που παρουσιάζονται σε ένα βιβλίο του Ρίστο Στέφοφ σχετικά με την προέλευση της σύγχρονης ελληνικής ταυτότητας. Υποστηρίζει ότι ένα ενιαίο ελληνικό έθνος δεν υπήρχε πριν από τον 19ο αιώνα και ότι η Ελλάδα ιστορικά αποτελούνταν από πολλαπλές εθνοτικές ομάδες, συμπεριλαμβανομένων Αλβανών, Βλάχων, Τούρκων και άλλων. Το απόσπασμα αναφέρει ότι οι πολιτικές ελίτ και οι ξένες δυνάμεις συνέβαλαν στη διαμόρφωση μιας σύγχρονης ελληνικής εθνικής ταυτότητας μετά την ανεξαρτησία. Επίσης, επισημαίνει δημογραφικές αλλαγές στις αρχές του 20ού αιώνα και συζητήσεις σχετικά με τη γλώσσα, την εθνικότητα και την ιστορική συνέχεια στην περιοχή.
Διαβάζοντας το τελευταίο βιβλίο του Μακεδόνα συγγραφέα Ρίστο Στέφοφ με τίτλο «Το Μικρό Βιβλίο με τα Μεγάλα Ελληνικά Ψέματα», βρίσκουμε ιστορικά και επιστημονικά έγγραφα που παρουσιάζονται σε αυτό.
Σύμφωνα με το κείμενο, «ελληνικό έθνος» δεν υπήρχε πριν από το 1829. Υποστηρίζει ότι η Ελλάδα δεν ήταν ομοιογενής και δεν είχε άμεση συνέχεια από την αρχαιότητα. Εξετάζοντας τη σύνθεση του πληθυσμού της Ελλάδας από το 1828 έως το 1929, μπορεί κανείς να βρει Αλβανούς, Βλάχους, Τούρκους, Μακεδόνες και Ρομά.
Το 1928 η Ελλάδα κατέγραψε πληθυσμό περίπου 6,2 εκατομμυρίων ανθρώπων και αργότερα δήλωσε ότι είναι ομοιογενής, περιγράφοντας τον πληθυσμό ως αμιγώς ελληνικό με μόνο μια μικρή μουσουλμανική μειονότητα που εξακολουθούσε να θεωρείται εθνοτικά ελληνική.
Το κείμενο ισχυρίζεται ότι τη δεκαετία του 1920 η Ελλάδα έφερε περίπου 1,1 εκατομμύριο Χριστιανούς Τούρκους από τη Μικρά Ασία, παρουσιάζοντάς τους ως απογόνους των «Αρχαίων Ελλήνων», αν και πολλοί φέρεται να μην μιλούσαν ελληνικά ούτε αυτοπροσδιορίζονταν ως Έλληνες.
Υποστηρίζει περαιτέρω ότι η σύγχρονη Ελλάδα περιλαμβάνει αφομοιωμένους Αλβανούς (Αρβανίτες), Βλάχους, Τούρκους και Μακεδόνες, και ισχυρίζεται ότι η ελληνική εθνική ταυτότητα σχηματίστηκε τεχνητά από τους Φαναριώτες με την υποστήριξη των Μεγάλων Δυνάμεων. Αυτοί οι Φαναριώτες περιγράφονται ως μια πολυεθνική ομάδα μορφωμένων Χριστιανών εντός του οθωμανικού συστήματος που εργάστηκαν ως κληρικοί, τραπεζίτες, ναύτες, μεταφραστές και έμποροι.
Το κείμενο καταλήγει στο συμπέρασμα ότι όταν η Ελλάδα έγινε κράτος το 1829, αντιμετώπισε κρίση ταυτότητας λόγω του πολυπολιτισμικού πληθυσμού της και ότι πολλοί άνθρωποι στην περιοχή εκείνη την εποχή μιλούσαν αλβανικά, τουρκικά, βλάχικα ή σλαβικά αντί για ελληνικά. Υποστηρίζεται επίσης ότι ακόμη και η Αθήνα ήταν σε μεγάλο βαθμό αλβανικό χωριό εκείνη την περίοδο.
